Czarne lustro: Czarne muzeum (2017) - omówienie spoilerowe

Fabuła: Podróżniczka odwiedza położone na uboczu muzeum, w którego zbiorach są rzadkie artefakty kryminologiczne i niepokojąca główna atrakcja.

Opinia: Kolejny epizod netflixowego Czarnego lustra przedstawia historię kobiety, która odwiedza położone na środku jakiegoś wypierdziejewa tytułowe czarne muzeum, w którym to właściciel prezentuje jej nietypowe atrakcje. I mimo, że w tym muzeum jest ich trochę, to nam widzom zostają pokazane jedynie trzy z nich. Pierwszą rzeczą jest czepek, który w połączeniu z pewnym chipem daje zaskakujący efekt. Mianowicie jeden użytkownik ma chip przyczepiony gdzieś w okolicach głowy, a drugi użytkownik mając tajemniczą rzecz na głowie sprawia, że zachipowany może odczuwać to samo, użytkownik z czepkiem, począwszy od bólu, nawet na orgaźmie kończąc. Jeśli napisałem masło maślane, to wybaczcie, ale ciężko to ubrać w słowa, aby brzmiało to sensownie. No ale mniejsza już... Przechodząc dalej to faceta z chipem na głowie z czasem zaczynają satysfakcjonować odczuwane bóle innych ludzi do takiego stopnia, że typ zaczyna się samookaleczać, wyrywać zęby itp. Ale wciąż mu mało, więc postanawia pójść na całość. Porywa jakiegoś faceta i po założeniu mu tego czepka na głowę zaczyna mu robić lobotomię, co kończy się to dla niego zapadnięciem w śpiączkę z bananem na twarzy. Mocna historia dająca horrorowego klimatu. Kolejnym pokazywanym eksponatem w czarnym muzeum jest pewna pluszowa małpka. A za nią kryje się dość dramatyczna historia mężczyzny, który stracił żonę w wypadku samochodowym, ale jej umysł został przetransferowany do podświadomości jej męża, przez co kobieta może kontaktować się z mężem w jego głowie. Z początku jest całkiem nieźle, ale potem żona zaczyna go irytować, bo ciągle mu biadoli w tej głowie. Z początku rozwiązaniem na to było stworzenie specjalnego pilota, który wyłącza ją na jakiś czas, ale potem zrodził się pomysł, aby umysł kobiety przenieść jednak gdzie indziej. I tak właśnie padło na pluszową małpkę. Nie powiem, dobrą historyjkę zapodali, gdyż daje nam ona metaforę tego, jak faceci nie lubią kobiecego dziamgania i najchętniej by je wyciszyli. Można poheheszkować, ale jak się zastanowić, to historia jest dosyć smutna. Ale nadal plus za kreatywność. Trzecią atrakcją jest hologram pewnego faceta, który został stracony na krześle elektrycznym za zabójstwo pogodynki, a następnie świadomość tego człowieka została przeniesiona do urządzenia imitującego owy hologram. No i w ramach bonusowej atrakcji zwiedzający mogą do woli odtwarzać egzekucję tego faceta, tylko nie można przesadzić z długością tego, bo może mu styki przepalić. No jeden klient niestety to zrobił i teraz gość nie jest świadomy tego, co się wokół niego dzieje. I gdy historia zmierzała ku końcowi, to okazuje się, że bohaterka, która odwiedziła czarne muzeum, jest w rzeczywistości córką straconego na krześle elektrycznym człowieka i przybyła tam z ukrytym planem zemsty na diabolicznym właścicielu za to, co ten zrobił jej ojcu. Też zostało wspomniane, że wcześniej muzeum odwiedziła jej matka i po tym, co widziała, popełniła samobójstwo. A sam moment zemsty to poprostu mistrzostwo, bo kobieta najpierw podstępem tamtego typa zabija, a następnie wgrywa jego umysł do umysłu swojego hologramów ego ojca, wykonując następnie na nim egzekucję na krześle elektrycznym. I masz typie za swoje. Mega mi się podobał ten odcinek, który spuentowany został świetnym twistem.

Moja ocena to 8/10.

Karol D.