Zabawa w pochowanego 2 (2026) - Recenzja


Fabuła: Po przetrwaniu śmiertelnie niebezpiecznej gry Grace i jej siostra Faith muszą wyprzedzić cztery rywalizujące ze sobą rodziny walczące o tron rady kontrolującej świat.

Opinia: 10 kwietnia będzie miała miejsce polska premiera kontynuacji "Zabawy w pochowanego". Ja miałem przyjemność obejrzeć ten film nieco wcześniej, więc zapraszam na przedmremierową recenzję. No więc mamy oto "Zabawę w pochowanego 2", która dostarcza dwa razy więcej tego, co widzieliśmy w części pierwszej, w tym dodatkową protagonistkę, jaką jest młodsza siostra Grace, z którą widzimy, że nie ma najlepszych relacji oraz nieco więcej wielbicieli deathmetalowej grupy "Shemhamforash" do ubicia. Jak się ten film natomiast prezentuje? Czy jest to potrzebna kontynuacja, czy może dostajemy poprostu jeszcze raz to samo, co w jedynce? Według mnie cykl mógł się zakończyć na pierwszej części i nie potrzebował za bardzo kontynuacji. Ale ją dostaliśmy i poraz kolejny "Zabawa w pochowanego" dostarczyła kawał dobrej zabawy, podczas której oprawcy nieudolnie polowali na obie bohaterki. Nieudolnie, ponieważ sporo z nich sama się wykończyła, zwłaszcza podczas sekwencji finałowej, która była krwistą wisienką na torcie. Z innych scen, przy których się ubawiłem, to między innymi przy tej na sali weselnej, w której babki dały sobie gazem pieprzowym po oczach i odczyniały po tym porąbane rzeczy. Piękne to było xD. Takich śmiesznych, głupawych scenek dających frajdę jest więcej. Jedyną rzeczą, która mnie kuła, to lekkie nadużycie tego motywu paranormalnego, w którym postacie,  podobnie, jak w poprzedniej części wybuchały. Dało to kilka zabawnych momentów, ale bywały też i takie, w których odnosiłem wrażenie, że twórcy chyba do końca nie mieli pomysłu, jak ubić niektóre postacie, więc robiły one *puf* i ich nie było. Ale pomimo tego, ja wciąż bawiłem się przy tym filmie tak samo świetnie, jak przy części pierwszej. Jeśli planujecie się wybrać na "Zabawę w pochowanego 2", to super, bo czeka was lekko ponad półtorej godziny dobrej zabawy.

Moja ocena tego filmu to 7/10.

Karol D.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Popeye: The Slayer Man (2025) - Recenzja

Obraz
Fabuła:  Grupa ciekawskich przyjaciół zakrada się do opuszczonej fabryki konserw szpinakowych, aby zbadać legendę „Żeglarza”, który rzekomo nawiedza fabrykę i lokalne doki. Opinia: Jakiś czas temu omawiałem "Zemstę Popey'a", a dzisiaj pora na drugi horror z morderczym żeglarzem w roli głównej. Opowiada on o grupie ludzi zapuszczających się do opuszczonej fabryki szpinaku, o której chodzą słuchy, że jest nawiedzona przez legendarnego Popey'a. No dobra, fabuła jeszcze nie brzmi najgorzej, ot poprostu fabuła horroru klasy B. A jak z wykonaniem? Cóż, o wykonaniu mógł bym powiedzieć tylko jedno. A mianowicie... CO ZA KU**A JE**NE GÓWNO!! Człowiek nie nastawiał się na nic szczególnego, bo nastawiałem się raczej na średnie, lekko pasztetowe kino, a ostatecznie dostałem jeden wielki pozbawiony emocji, nudny jak flaki z olejem, tandetny, prowokujący do pocięcia się mydłem shit, który przy okazji jest mega turbo głupi, że mi chyba z 10 IQ wyparowało. A najbardziej m...
Czytaj więcej

A Knight's War (2025) - Recenzja

Obraz
Fabuła:  Nieustraszony rycerz wkracza do śmiertelnie niebezpiecznej krainy, by ocalić duszę Wybranej. Stawiając czoła wiedźmom, demonom i brutalnym wrogom, odkrywa, że jej powrót może sprowadzić chaos i zgubę na całą ludzkość. Opinia: Dzisiaj w recenzji "A Knight's War", czyli horror fantasy, który klimatem i atmosferą może się skojarzyć z Dark Souls. Porównanie nie bez powodu, gdyż główni bohaterowie, Bodhi i Avalon wyruszają na misję, podczas której giną i odradzają się wielokrotnie (zostaje to wytłumaczone medalionem, który po każdej śmierci przywraca do życia. Lecz tutaj medalion ma limit, który pozwala umrzeć i odrodzić się tylko 100 razy). Oprócz tego przychodzi im stanąć naprzeciw czterem, różnym lordom. Jednym z nich jest kochająca się w bólu i cierpieniu wiedźma, z którą walka bohaterów dostarczyła najwięcej zabawy. Wielkim plusem jest wspomniany wcześniej klimat, który jest skąpany w gęstym mroku. Wadzić natomiast może prowadzenie filmu, gdyż Bodhi, ...
Czytaj więcej

Autopsja Jane Doe (The Autopsy of Jane Doe) 2016 - recenzja

Obraz
Horrory paranormalne mają to do siebie, że często balansują na granicy między tym, co nadprzyrodzone, a tym, co kryje się w naszej wyobraźni. „The Autopsy of Jane Doe” (2016) w reżyserii André Øvredala to jeden z tych filmów, które w mistrzowski sposób łączą atmosferę niepokoju z duszącym, klaustrofobicznym napięciem. Film opowiada historię ojca i syna, Tommy’ego (Brian Cox) i Austina (Emile Hirsch) Tildenów, którzy prowadzą rodzinną kostnicę. Pewnego wieczoru lokalna policja przywozi im ciało tajemniczej młodej kobiety, znalezione w piwnicy domu, gdzie doszło do brutalnego morderstwa. Nie ma na niej widocznych ran, a tożsamość zmarłej pozostaje nieznana – zostaje więc nazwana „Jane Doe” (Olwen Kelly). Gdy Tildenowie zaczynają przeprowadzać sekcję zwłok, odkrywają kolejne, coraz bardziej niepokojące anomalie: złamane nadgarstki i kostki (choć skóra pozostaje nietknięta), zwęglenia wewnętrzne, a nawet skrawek pergaminu ukryty w jej ciele. Wraz z kolejnymi odkryciami w kost...
Czytaj więcej