Świt żywych trupów (2004) - recenzja


Fabuła: Grupa ocalałych chroni się w centrum handlowym przed rzeszą zombie. 

Opinia: Ostatnie dni października będą trochę w klimacie zombie, gdyż w poprzedniej recenzji było "Zombie: Pożeracze mięsa", a natomiast w ramach halloweenowe planuję też dla was zrecenzować Noc oraz Świt żywych trupów od George'a Romero. Dzisiaj natomiast mam dla was remake tego drugiego filmu reżyserii Zacka Snydera. No więc podobnie jak w oryginale mamy grupę ludzi, którzy chowają się przed hordą zombie w centrum handlowym. I co mi się podoba, to to że film nie stara się być schematyczny, jak inne produkcje w temacie apokalipsy zombie i nie zapisane nam klasycznego "w świecie opanowanym przez krwiożercze potwory największymi potworami są ludzie", mimo że z początku, gdy w centrum handlowym zostają schwytani przez tamtejszych ochroniarzy, to może wydawać się inaczej. Ale to tylko przez to, że tamci im w zwyczajnym świecie nie ufają, bo któryś z przybyłych mógł zostać wcześniej ugryziony, albo mogli przyleźć tam z zamiarem oszabrowania galerii handlowej. Więc na jakiś większy brak logiki wśród postaci narzekać nie można. Ponarzekać można za to na nierówne tempo, bo horror rozpoczyna się z wysokiego C, gdyż główna bohaterka jest świadkiem, jak jej mąż z córką pod wpływem zarazy zmieniają się w potwory, a podczas ucieczki podziwiamy całkiem niezłą akcję. Ale potem jakiś czas po dojściu do galerii tempo opada i zaczyna robić się nurząco, że aż musiałem przerwać seans, żeby się przespać. A jak już coś się zadziało, to nie trwało to długo. Ot scena z zombie babeczką z okazałymi kształtami jak się zaczęła, tak się skończyła. No zdecydowanie był potencjał na jakiś fajniejszy rozpierdziel w samym tym centrum handlowym. Meh. Ale są też i sceny, które siadają dobrze. Przykładowo ta, w której dwóch oddalonych od siebie o kilkadziesiąt metrów typów gra ze sobą w szachy, porozumiewając się ze sobą przez transparenty. Tak samo jak dobra była sekwencja kulminacyjna, w której zombiaczki były masakrowane z użyciem zmodyfikowanego busa, beczek z gazem oraz piły do przycinania żywopłotu, o broni palnej nie zapominając. Podsumowując to remake uważam za całkiem zacny i już nie mogę się doczekać, aż wezmę się za oryginał.

Moja ocena to 6+/10.

Karol D.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Martwe zło: Ogień (2026) - recenzja

Obraz
Fabuła:  Owdowiała kobieta próbuje znaleźć schronienie u bliskich zmarłego męża. Wkrótce członkowie rodziny zaczynają przeistaczać się w krwiożercze demony. Opinia: Martwe zło powraca w nowej, płomiennej odsłonie. Czy seria trzyma poziom i film jest tak dobry, jak poprzednie części? Cóż, po obejrzeniu tego jestem w stanie powiedzieć, że tak. Jak najbardziej dobry poziom jest trzymany, choć według mnie "Ogień" stoi pół szczebla niżej od "Przebudzenia", bo tamten film miał to coś, co czyniło go nie lada perełencją, a tutaj mamy dobrą fabułę ponownie z motywem rodzinnym, jak w poprzedniczce + demoniczne siły mają tutaj konkretny cel, przez co ich ofiary też nie są do końca przypadkowe. Oprócz tego, mamy to jak już na "Martwe zło" przystoi, niezłą siekę, gdzie to posoka leje się na prawo i lewo, a w tym ma kilka porąbanych scen. Tylko co do tych scen, to doszły mnie słuchy, że film został ocenzurowany, bo był zbyt drastyczny. I nie wiem, nie widzia...
Czytaj więcej

Mumia: Film Lee Cronina (2026) - recenzja

Obraz
Fabuła:  Młoda córka dziennikarza znika bez śladu na pustyni. Po ośmiu latach załamana rodzina doznaje wstrząsu. Dziewczyna powraca, ale to, co powinno być radosnym wydarzeniem, zmienia się w koszmar na jawie. Opinia: W końcu nadrobiłem nową mumię od Lee Cronina i poraz kolejny jest to horror, w którym nie należy patrzeć na średnie oceny wystawione na Filmwebie, tylko włączyć, obejrzeć i ocenić film na własną rękę. Ja to zrobiłem i nie żałuję. Nowa Mumia może i jest lekko przysługa oraz nie jest idealna, bo ma swoje wady. Ale czy jest ona złym horrorem? No według mnie nie, gdyż do wielce złego jemu też według mnie daleko. Napewno z zalet można wymienić to, że dzieło Lee Cronina aspiruje do bycia trochę słabszym Martwym złem, gdyż nawet to widać, że reżyser mocno się inspirował tamtym uniwersum. No i do tego pomimo ponad 130 minutowego metrażu nie można narzekać na nudę lub odczucia, że film się ciągnie, gdyż fabuła przez cały czas zgrabnie jest popychana do przodu, bez ...
Czytaj więcej

Obsesja (2026) - recenzja

Obraz
Fabuła:  Chłopak używa magicznej zabawki, by zdobyć serce przyjaciółki, lecz szybko przekonuje się, że spełnione życzenia mogą mieć niebezpieczne konsekwencje. Opinia: W dzisiejszej recenzji nieco na temat tegorocznej Obsesji reżyserii Curry'ego Barkera, gdzie to mamy przedstawioną historię młodego chłopaka, który nie potrafi za bardzo wyznać uczuć swojej przyjaciółce, więc używa magicznej zabawki za kilka dolców, życząc sobie, by kochała ona go mocniej, niż ktokolwiek inny na tym świecie. No i na efekty długo czekać nie musimy, bo tuż po tym, jak ją odwiózł do domu i wypowiedział to życzenie, to ta w jednej chwili zaczyna zachowywać się, jak by była nim zainteresowana nieco bardziej, niż wcześniej. No więc wygląda na to, że życzenie podziałało, bo w kolejnych scenach zachowują się już normalnie, jak para zakochanych. Ale już dalej okazuje się, że te życzenie podziałało aż za dobrze, bo im dalej trwa seans, tym bardziej dziewczyna zaczyna się odklejać i tym bardziej...
Czytaj więcej