American Horror Story: 13 (2026) - recenzja odcinków 4-6
Opinia: Lecimy dalej z naszym serialem, gdzie to w tym tygodniu również zostały wydane kolejne 3 odcinki, które nie trwają nawet 30 minut. I jak wspomniałem, dla mnie jest to wręcz zaleta, bo zamiast zapychać serial zbędnymi wątkami bez większego znaczenia, to poprostu lecimy z akcją do przodu. A co znajduje się w owych odcinkach? Między innymi trochę filozofowania na temat liczby 13, jakoby idealną liczbą miała by być 12, gdyż mamy 12 miesięcy czy 12 znaków zodiaku, a 13 jest liczbą rujnującą ten porządek, bo na przykład Judasz był trzynastym członkiem Ostatniej Wieczerzy, przez co liczba ta jest uznawana za pechową. A także dostaliśmy sąd ostateczny dusz trzynasty kobiet, które zostały strącone do ognia piekielnego. Można było tam zobaczyć kilkukrotnie Sarę Paulson w kilku swoich rolach z poprzednich sezonów AHSa, w tym jako narkomankę z Czerwonego przypływu. Fajne, nie powiem. W innym odcinku dowiedzieliśmy się nieco o losie pary bohaterów, którzy byli uczestnikami katastrofy lotniczej. Myślałem, że wylali się ciepłym moczem na ten wątek, gdyż facet, który brał w tym udział, chwilę później oglądaliśmy go w kolejnych scenach. Ale nie i okazuje się, że facet i tamta kobieta poprostu przeżyli cudem tą katastrofę. Babka opowiadała, w jaki sposób tą katastrofę przeżyła, że wpadła do oceanu i następnie była przez jakiś czas w śpiączce i skończyło się to wszystko na kilku bliznach... No nieźle ponaciąganą historię nam tu zapodali... A do tego miała być ona na Xanaksie, więc to + wpadnięcie do oceanu, a przed tem jeszcze lecenie z około kilometr w dół, gdyż wypadła z samolotu... No nie wiem, czy brzmi to wiarygodnie, ale kij już z tym. Znacznie bardziej mi się spodobał odcinek szósty, w którym powraca Peter Evans do jednej ze swoich roli, która odegrał w Hotelu i zabierając ze sobą kilku seryjnych morderców, jedzie zapolować z nimi na czarownice i odcinek kończy się całkiem niezłą konfrontacją. Wcześniej jednak mamy przyjęcie nowej wiedźmy do Sabatu, która ma zdolność ożywiania oraz odmładzania martwych istot, dzięki czemu martwą żabę nie tyle ożywia, co przywraca ją do formy kijanki, czym zaskoczona jest liderka Sabatu, gdyż jest to bardzo trudne zaklęcie, a ta zdradza, że nauczyła się go na dwa dni temu. No spoko. Podsumowując, to nie powiem, że bawiłem się źle, ale wyczuć można lekki spadek jakości względem pierwszych trzech odcinków. Zwłaszcza odcinek 5 był strasznie ślamazarny oraz nudny.
Moja ocena to 6-/10.
Komentarze
Prześlij komentarz