Noc żywych trupów (1968) - recenzja



Fabuła: Grupa osób barykaduje się w domu, próbując przetrwać atak zombie.

Opinia: Dzisiaj mamy Halloween, więc z okazji tego święta postanowiłem zasięgnąć do klasyki kina grozy, Nocy oraz Świtu żywych trupów od George'a Romero. I aż wstyd przyznać, jest to moja pierwsza styczność z tymi filmami w wersjach oryginalnych (recenzja remaku Świtu jest już wystawiona, a Noc obejrzałem w formie mało śmiesznej parodii jakiś czas temu). Przejdźmy więc do meritum. Na początku filmu mamy rodzeństwo, które przyjechało na cmentarz, na którym z kolei zostają zaatakowani przez dziwacznie zachowującego się napastnika. Brat dziewczyny zostaje powalony, a przestraszona kobieta ucieka i znajduje schronienie w domu, do którego z czasem dołącza więcej ocalałych. No i sam horror od początku do końca prezentuje się poprostu fenomenalnie. Czarno-biały obraz dodający genialny klimat, klaustrofobiczna atmosfera zaszczucia, gdyż domek duży nie jest, kitra się w nim grupa osób, a na dodatek jest on otoczony przez truposze, które w każdej chwili mogą tam wbić i zrobić rozróbę. A jedyny kontakt ze światem zewnętrznym, to odbiorniki w postaci radia i telewizora, z których lecące komunikaty dodają do tej atmosfery, gdyż człowiek zdaje sobie sprawę, że nie tylko w okolicy, ale i na całym świecie nie jest bezpiecznie. Do tego jeszcze postacie, gdzie jeden próbuje realnie działać, aby przetrwać, drugi jest dupą wołową i jedynie patrzy, by ratować swój tyłek, a bohaterka z początku filmu przez sporą część czasu siedzi ze złamaną psychiką, gdyż zaledwie kilka chwil wcześniej straciła brata. No w każdym razie podobała mi się gra aktorska. Natomiast trochę można się przyczepić do zachowań zombiaków... Do wyglądu nie, bo to chyba pierwszy film o zombie ever, jaki kiedykolwiek powstał, ale do zachowań, bo były one czasem wręcz komiczne. Ot przykładowo scena, gdzie jeden zombiaczek trzyma w rękach flaki i żągluje nimi, czy co tam robi xD. I wogóle aktorzy zachowują się bardziej jak ludzie po jakimś fentanylu, niż zombie, ale kij tam. Ja się bawiłem zarąbiście. Piękne, ponad czasowe dzieło, które mimo prawie 60 lat nadal zachwyca. 

Moja ocena to 8/10.

Karol D.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Martwe zło: Ogień (2026) - recenzja

Obraz
Fabuła:  Owdowiała kobieta próbuje znaleźć schronienie u bliskich zmarłego męża. Wkrótce członkowie rodziny zaczynają przeistaczać się w krwiożercze demony. Opinia: Martwe zło powraca w nowej, płomiennej odsłonie. Czy seria trzyma poziom i film jest tak dobry, jak poprzednie części? Cóż, po obejrzeniu tego jestem w stanie powiedzieć, że tak. Jak najbardziej dobry poziom jest trzymany, choć według mnie "Ogień" stoi pół szczebla niżej od "Przebudzenia", bo tamten film miał to coś, co czyniło go nie lada perełencją, a tutaj mamy dobrą fabułę ponownie z motywem rodzinnym, jak w poprzedniczce + demoniczne siły mają tutaj konkretny cel, przez co ich ofiary też nie są do końca przypadkowe. Oprócz tego, mamy to jak już na "Martwe zło" przystoi, niezłą siekę, gdzie to posoka leje się na prawo i lewo, a w tym ma kilka porąbanych scen. Tylko co do tych scen, to doszły mnie słuchy, że film został ocenzurowany, bo był zbyt drastyczny. I nie wiem, nie widzia...
Czytaj więcej

Mumia: Film Lee Cronina (2026) - recenzja

Obraz
Fabuła:  Młoda córka dziennikarza znika bez śladu na pustyni. Po ośmiu latach załamana rodzina doznaje wstrząsu. Dziewczyna powraca, ale to, co powinno być radosnym wydarzeniem, zmienia się w koszmar na jawie. Opinia: W końcu nadrobiłem nową mumię od Lee Cronina i poraz kolejny jest to horror, w którym nie należy patrzeć na średnie oceny wystawione na Filmwebie, tylko włączyć, obejrzeć i ocenić film na własną rękę. Ja to zrobiłem i nie żałuję. Nowa Mumia może i jest lekko przysługa oraz nie jest idealna, bo ma swoje wady. Ale czy jest ona złym horrorem? No według mnie nie, gdyż do wielce złego jemu też według mnie daleko. Napewno z zalet można wymienić to, że dzieło Lee Cronina aspiruje do bycia trochę słabszym Martwym złem, gdyż nawet to widać, że reżyser mocno się inspirował tamtym uniwersum. No i do tego pomimo ponad 130 minutowego metrażu nie można narzekać na nudę lub odczucia, że film się ciągnie, gdyż fabuła przez cały czas zgrabnie jest popychana do przodu, bez ...
Czytaj więcej

Obsesja (2026) - recenzja

Obraz
Fabuła:  Chłopak używa magicznej zabawki, by zdobyć serce przyjaciółki, lecz szybko przekonuje się, że spełnione życzenia mogą mieć niebezpieczne konsekwencje. Opinia: W dzisiejszej recenzji nieco na temat tegorocznej Obsesji reżyserii Curry'ego Barkera, gdzie to mamy przedstawioną historię młodego chłopaka, który nie potrafi za bardzo wyznać uczuć swojej przyjaciółce, więc używa magicznej zabawki za kilka dolców, życząc sobie, by kochała ona go mocniej, niż ktokolwiek inny na tym świecie. No i na efekty długo czekać nie musimy, bo tuż po tym, jak ją odwiózł do domu i wypowiedział to życzenie, to ta w jednej chwili zaczyna zachowywać się, jak by była nim zainteresowana nieco bardziej, niż wcześniej. No więc wygląda na to, że życzenie podziałało, bo w kolejnych scenach zachowują się już normalnie, jak para zakochanych. Ale już dalej okazuje się, że te życzenie podziałało aż za dobrze, bo im dalej trwa seans, tym bardziej dziewczyna zaczyna się odklejać i tym bardziej...
Czytaj więcej