Egzorcysta: Wyznawca (The Exorcist: Believer) 2023 - recenzja



Reżyseria: David Gordon Green
Scenariusz: David Gordon Green, Peter Sattler
Produkcja: Blumhouse, Universal Pictures

Fabuła:
Victor Fielding, samotny ojciec wychowujący córkę po śmierci żony w trzęsieniu ziemi na Haiti, staje w obliczu koszmaru, gdy Angela i jej przyjaciółka Katherine znikają w lesie i po trzech dniach wracają – zmienione, zdezorientowane, z niepokojącymi objawami. Z czasem ich zachowanie staje się coraz bardziej niepokojące, a medycyna okazuje się bezradna. Victor szuka ratunku w duchowości – i odnajduje Chris MacNeil (Linda Blair nieobecna w większości filmu, choć... pojawia się ktoś inny). Nadchodzi czas nowego egzorcyzmu – wspólnego, z udziałem różnych wyznań.

Recenzja:
„Wyznawca” to film pełen ambicji, który niestety gubi się w ich realizacji. David Gordon Green – odpowiedzialny za rebootową trylogię „Halloween” – próbował powtórzyć ten sam zabieg: stworzyć bezpośrednią kontynuację klasyka, ignorując wszystkie poprzednie sequele. Pomysł był interesujący: dwóch opętanych, wielowyznaniowy rytuał, powrót oryginalnej bohaterki, społeczny kontekst. Jednak finalny efekt to film zaskakująco... nijaki.

Atmosfera budowana jest długo, ale nie skutecznie – brakuje grozy, napięcia i głębi znanych z oryginału. Opętania dziewczynek są pokazane poprawnie, momentami brutalnie, ale w sposób, który wydaje się bardziej kalką niż reinterpretacją. Wielka scena egzorcyzmu (mająca być kulminacją filmu) rozgrywa się w sposób przewidywalny, a zamiast strachu pojawia się lekka konsternacja.

Największym problemem jest brak wyraźnej tożsamości: „Wyznawca” chce być duchowym sequelem, współczesnym horrorem i manifestem religijnego pojednania – ale żaden z tych celów nie zostaje naprawdę osiągnięty. Choć Leslie Odom Jr. gra poruszająco, a Olivia Marcum jako Angela wypada nieźle, całość tonie w przeciętności. Nawet powrót Ellen Burstyn nie wywołuje emocji, bo jej postać została potraktowana bardziej jako symbol niż realna osoba.

Ocena: 5/10
Zbyt zachowawczy, by przestraszyć, zbyt rozwodniony, by poruszyć.
Zmarnowany potencjał duchowego sequela.

~Smiley~

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Popeye: The Slayer Man (2025) - Recenzja

Obraz
Fabuła:  Grupa ciekawskich przyjaciół zakrada się do opuszczonej fabryki konserw szpinakowych, aby zbadać legendę „Żeglarza”, który rzekomo nawiedza fabrykę i lokalne doki. Opinia: Jakiś czas temu omawiałem "Zemstę Popey'a", a dzisiaj pora na drugi horror z morderczym żeglarzem w roli głównej. Opowiada on o grupie ludzi zapuszczających się do opuszczonej fabryki szpinaku, o której chodzą słuchy, że jest nawiedzona przez legendarnego Popey'a. No dobra, fabuła jeszcze nie brzmi najgorzej, ot poprostu fabuła horroru klasy B. A jak z wykonaniem? Cóż, o wykonaniu mógł bym powiedzieć tylko jedno. A mianowicie... CO ZA KU**A JE**NE GÓWNO!! Człowiek nie nastawiał się na nic szczególnego, bo nastawiałem się raczej na średnie, lekko pasztetowe kino, a ostatecznie dostałem jeden wielki pozbawiony emocji, nudny jak flaki z olejem, tandetny, prowokujący do pocięcia się mydłem shit, który przy okazji jest mega turbo głupi, że mi chyba z 10 IQ wyparowało. A najbardziej m...
Czytaj więcej

A Knight's War (2025) - Recenzja

Obraz
Fabuła:  Nieustraszony rycerz wkracza do śmiertelnie niebezpiecznej krainy, by ocalić duszę Wybranej. Stawiając czoła wiedźmom, demonom i brutalnym wrogom, odkrywa, że jej powrót może sprowadzić chaos i zgubę na całą ludzkość. Opinia: Dzisiaj w recenzji "A Knight's War", czyli horror fantasy, który klimatem i atmosferą może się skojarzyć z Dark Souls. Porównanie nie bez powodu, gdyż główni bohaterowie, Bodhi i Avalon wyruszają na misję, podczas której giną i odradzają się wielokrotnie (zostaje to wytłumaczone medalionem, który po każdej śmierci przywraca do życia. Lecz tutaj medalion ma limit, który pozwala umrzeć i odrodzić się tylko 100 razy). Oprócz tego przychodzi im stanąć naprzeciw czterem, różnym lordom. Jednym z nich jest kochająca się w bólu i cierpieniu wiedźma, z którą walka bohaterów dostarczyła najwięcej zabawy. Wielkim plusem jest wspomniany wcześniej klimat, który jest skąpany w gęstym mroku. Wadzić natomiast może prowadzenie filmu, gdyż Bodhi, ...
Czytaj więcej

Autopsja Jane Doe (The Autopsy of Jane Doe) 2016 - recenzja

Obraz
Horrory paranormalne mają to do siebie, że często balansują na granicy między tym, co nadprzyrodzone, a tym, co kryje się w naszej wyobraźni. „The Autopsy of Jane Doe” (2016) w reżyserii André Øvredala to jeden z tych filmów, które w mistrzowski sposób łączą atmosferę niepokoju z duszącym, klaustrofobicznym napięciem. Film opowiada historię ojca i syna, Tommy’ego (Brian Cox) i Austina (Emile Hirsch) Tildenów, którzy prowadzą rodzinną kostnicę. Pewnego wieczoru lokalna policja przywozi im ciało tajemniczej młodej kobiety, znalezione w piwnicy domu, gdzie doszło do brutalnego morderstwa. Nie ma na niej widocznych ran, a tożsamość zmarłej pozostaje nieznana – zostaje więc nazwana „Jane Doe” (Olwen Kelly). Gdy Tildenowie zaczynają przeprowadzać sekcję zwłok, odkrywają kolejne, coraz bardziej niepokojące anomalie: złamane nadgarstki i kostki (choć skóra pozostaje nietknięta), zwęglenia wewnętrzne, a nawet skrawek pergaminu ukryty w jej ciele. Wraz z kolejnymi odkryciami w kost...
Czytaj więcej